Inmemor est demum nec frugum munere dignus,qui potuit curvi dempto modo pondere aratriruricolam mactare suum, qui trita laboreilla, quibus totiens durum renovaverat arvum,tot dederat messes, percussit colla securi.Nec satis est, quod tale nefas committitur: ipsosinscripsere deos sceleri, numenque supernumcaede laboriferi credunt gaudere iuvenci.Victima labe carens et praestantissima forma(nam placuisse nocet) vittis insignis et aurosistitur ante aras auditque ignara precantemimponique suae videt inter cornua fronti,quas coluit, fruges percussaque sanguine cultrosinficit in liquida praevisos forsitan unda.Protinus ereptas viventi pectore fibrasinspiciunt mentesque deum scrutantur in illis:unde (fames homini vetitorum tanta ciborum!)audetis vesci, genus o mortale? Quod, oro,ne facite, et monitis animos advertite nostris!Cumque boum dabitis caesorum membra palato,mandere vos vestros scite et sentite colonos.Et quoniam deus ora movet, sequar ora moventemrite deum Delphosque meos ipsumque recludamaethera et augustae reserabo oracula mentis.Magna nec ingeniis investigata priorumquaeque diu latuere, canam; iuvat ire per altaastra, iuvat terris et inerti sede relictanube vehi validique umeris insistere Atlantispalantesque homines passim ac rationis egentesdespectare procul trepidosque obitumque timentessic exhortari seriemque evolvere fati:O genus attonitum gelidae formidine mortis,quid Styga, quid manes et nomina vana timetis,materiem vatum, falsique pericula mundi?Corpora, sive rogus flamma, seu tabe vetustasabstulerit, mala posse pati non ulla putetis!Morte carent animae, semperque priore relictasede novis domibus vivunt habitantque receptae.Ipse ego (nam memini) Troiani tempore belliPanthoides Euphorbus eram, cui pectore quondam