insuper exposui, quos aut in retia casusaut sua credulitas in aduncos egerat hamos.Res similis fictae (sed quid mihi fingere prodest?):gramine contacto coepit mea praeda moveriet mutare latus terraque, ut in aequore, niti.Dumque moror mirorque simul, fugit omnis in undasturba suas dominumque novum litusque relinquunt.Obstipui dubitoque diu causamque requiro,num deus hoc aliquis, num sucus fecerit herbae.“Quae” tamen “has” inquam “vires habet herba?”,manuquepabula decerpsi decerptaque dente momordi.Vix bene combiberant ignotos guttura sucos,cum subito trepidare intus praecordia sensialteriusque rapi naturae pectus amore,nec potui restare diu “repetenda” que “numquamterra, vale!” dixi corpusque sub aequora mersi.Di maris exceptum socio dignantur honore,utque mihi quaecumque feram mortalia, demant,Oceanum Tethynque rogant: ego lustror ab illis,et purgante nefas noviens mihi carmine dictopectora fluminibus iubeor supponere centum;nec mora, diversis lapsi de partibus amnestotaque vertuntur supra caput aequora nostrum.Hactenus acta tibi possum memoranda referre,hactenus haec memini, nec mens mea cetera sensit.Quae postquam rediit, alium me corpore totoac fueram nuper, neque eundem mente recepi.Hanc ego tum primum viridem ferrugine barbamcaesariemque meam, quam longa per aequora verro,ingentesque umeros et caerula bracchia vidicruraque pinnigero curvata novissima pisce.Quid tamen haec species, quid dis placuisse marinis,quid iuvat esse deum, si tu non tangeris istis?”Talia dicentem, dicturum plura, reliquitScylla deum; furit ille inritatusque repulsaprodigiosa petit Titanidos atria Circes.