nec sentitur hiems; sunt poma gravantia ramos,sunt auro similes longis in vitibus uvae,sunt et purpureae: tibi et has servamus et illas.Ipsa tuis manibus silvestri nata sub umbramollia fraga leges, ipsa autumnalia cornaprunaque, non solum nigro liventia suco,verum etiam generosa novasque imitantia ceras.Nec tibi castaneae me coniuge, nec tibi deeruntarbutei fetus: omnis tibi serviet arbor.Hoc pecus omne meum est, multae quoque vallibus errant,multas silva tegit, multae stabulantur in antris.Nec, si forte roges, possim tibi dicere, quot sint:pauperis est numerare pecus! De laudibus harumnil mihi credideris: praesens potes ipse videre,ut vix circueant distentum cruribus uber.Sunt, fetura minor, tepidis in ovilibus agni,sunt quoque, par aetas, aliis in ovilibus haedi.Lac mihi semper adest niveum: pars inde bibendaservatur, partem liquefacta coagula durant.Nec tibi deliciae faciles vulgataque tantummunera contingent, dammae leporesque caperqueparve columbarum demptusve cacumine nidus:inveni geminos, qui tecum ludere possint,inter se similes, vix ut dignoscere possis,villosae catulos in summis montibus ursae,inveni et dixi “dominae servabimus istos!”Iam modo caeruleo nitidum caput exsere ponto,iam, Galatea, veni, nec munera despice nostra.Certe ego me novi liquidaeque in imagine vidinuper aquae, placuitque mihi mea forma videnti.Adspice, sim quantus! Non est hoc corpore maiorIuppiter in caelo: nam vos narrare soletis,nescio quem regnare Iovem. Coma plurima torvosprominet in vultus umerosque, ut lucus, obumbrat.Nec mea quod rigidis horrent densissima saetiscorpora, turpe puta turpis sine frondibus arbor,turpis equus, nisi colla iubae flaventia velent;barba viros hirtaeque decent in corpore saetae.Unum est in media lumen mihi fronte, sed instaringentis clipei. Quid? non haec omnia magnus