Quid moror interea crudelia vulnera lymphisabluere et sparsos inmiti sanguine vultus?”Dixit et ad litus passu processit anili,albentes lacerata comas. “Date, Troades, urnam”dixerat infelix, liquidas hauriret ut undas:adspicit eiectum Polydori in litore corpusfactaque Threiciis ingentia vulnera telis!Troades exclamant: obmutuit illa dolore,et pariter vocem lacrimasque introrsus obortasdevorat ipse dolor, duroque simillima saxotorpet et adversa figit modo lumina terra,interdum torvos sustollit ad aethera vultus,nunc positi spectat vultum, nunc vulnera nativulnera praecipue, seque armat et instruit iram.”Qua simul exarsit, tamquam regina maneret,ulcisci statuit poenaeque in imagine tota est,utque furit catulo lactente orbata leaenasignaque nacta pedum sequitur, quem non videt, hostem,sic Hecube, postquam cum luctu miscuit iram,non oblita animorum, annorum oblita suorum,vadit ad artificem dirae, Polymestora, caedisconloquiumque petit: nam se monstrare relictumvelle latens illi, quod nato redderet, aurum.Credidit Odrysius praedaeque adsuetus amorein secreta venit. Tum blando callidus ore“tolle moras, Hecube,” dixit, “da munera nato!Omne fore illius quod das, quod et ante dedisti,per superos iuro.” Spectat truculenta loquentemfalsaque iurantem tumidaque exaestuat iraatque ita correpto captivarum agmina matruminvocat et digitos in perfida lumina conditexpellitque genis oculos (facit ira nocentem)immergitque manus, foedataque sanguine sontinon lumen (neque enim superest), loca luminis haurit.Clade sui Thracum gens inritata tyranniTroada telorum lapidumque incessere iactucoepit. At haec missum rauco cum murmure saxummorsibus insequitur, rictuque in verba paratolatravit, conata loqui: locus exstat et ex renomen habet, veterumque diu memor illa malorum