Dixit, et inmiti sociis parentibus umbrae,rapta sinu matris, quam iam prope sola fovebat,fortis et infelix et plus quam femina virgoducitur ad tumulum diroque fit hostia busto.Quae memor ipsa sui, postquam crudelibus arisadmota est sensitque sibi fera sacra parari,utque Neoptolemum stantem ferrumque tenentemutque suo vidit figentem lumina vultu,utere iamdudum generoso sanguine!” dixit,“nulla mora est: aut tu iugulo vel pectore telumconde meo! (iugulumque simul pectusque retexit)Mors tantum vellem matrem mea fallere posset!Mater obest minuitque necis mihi gaudia, quamvisnon mea mors illi, verum sua vita gemenda est.Vos modo, ne Stygios adeam non libera manes,ite procul, si iusta peto, tactuque virilesvirgineo removete manus! Acceptior illi,quisquis is est, quem caede mea placare paratis,liber erit sanguis. Siquos tamen ultima nostriverba movent oris (Priami vos filia regis,nunc captiva rogat), genetrici corpus inemptumreddite, neve auro redimat ius triste sepulcri,sed lacrimis! Tunc, cum poterat, redimebat et auro.”Dixerat, at populus lacrimas, quas illa tenebat,non tenet; ipse etiam flens invitusque sacerdospraebita coniecto rupit praecordia ferro.Illa super terram defecto poplite labenspertulit intrepidos ad fata novissima vultus.Tunc quoque cura fuit partes velare tegendas,cum caderet, castique decus servare pudoris.Troades excipiunt deploratosque recensentPriamidas et quid dederit domus una cruoris,teque gemunt, virgo, teque, o modo regia coniunx,regia dicta parens, Asiae florentis imago,nunc etiam praedae mala sors, quam victor Ulixesesse suam nollet, nisi quod tamen Hectora partuedideras: dominum matri vix repperit Hector!Quae corpus complexa animae tam fortis inane,quas totiens patriae dederat natisque viroque,huic quoque dat lacrimas lacrimas in vulnera fundit