Regibus hi ducibusque suos ostendere vultusnocte solent, populos alii plebemque pererrant.Praeterit hos senior cunctisque e fratribus unumMorphea, qui peragat Thaumantidos edita, Somnuseligit: et rursus molli languore solutusdeposuitque caput stratoque recondidit alto.Ille volat nullos strepitus facientibus alisper tenebras intraque morae breve tempus in urbempervenit Haemoniam positisque e corpore pennisin faciem Ceycis abit sumptaque figuraluridus, exanimi similis, sine vestibus ullis,coniugis ante torum miserae stetit: uda videturbarba viri, madidisque gravis fluere unda capillis.Tum lecto incumbens, fletu super ora profuso,haec ait: “Agnoscis Ceyca, miserrima coniunx?An mea mutata est facies? Nunc respice! noscesinveniesque tuo pro coniuge coniugis umbram.Nil opis, Alcyone, nobis tua vota tulerunt:occidimus! Falso tibi me promittere noli!Nubilus Aegaeo deprendit in aequore navemauster et ingenti iactatam flamine solvit,oraque nostra, tuum frustra clamantia nomen,implerunt fluctus. Non haec tibi nuntiat auctorambiguus, non ista vagis rumoribus audis:ipse ego fata tibi praesens mea naufragus edo.Surge, age, da lacrimas lugubriaque indue nec meindeploratum sub inania Tartara mitte.”Adicit his vocem Morpheus, quam coniugis illacrederet esse sui: fletus quoque fundere verosvisus erat, gestumque manus Ceycis habebat.Ingemit Alcyone, lacrimas movet atque lacertosper somnum, corpusque petens amplectitur aurasexclamatque “mane! quo te rapis? ibimus una!”Voce sua specieque viri turbata soporemexcutit et primo, si sit, circumspicit, illic,qui modo visus erat: nam moti voce ministriintulerant lumen. Postquam non invenit usquam,percutit ora manu laniatque a pectore vestespectoraque ipsa ferit, nec crines solvere curat:scindit et altrici, quae luctus causa, roganti