Detulit aura preces ad me non invida blandas;motaque sum, fateor. Nec opis mora longa dabatur.Est ager, indigenae Tamasenum nomine dicunt,telluris Cypriae pars optima, quam mihi priscisacravere senes templisque accedere dotemhanc iussere meis. Medio nitet arbor in arvo,fulva comas, fulvo ramis crepitantibus auro.Hinc tria forte mea veniens decerpta ferebamaurea poma manu: nullique videnda nisi ipsiHippomenen adii docuique, quis usus in illis.Signa tubae dederant, cum carcere pronus uterqueemicat et summam celeri pede libat harenam.Posse putes illos sicco freta radere passuet segetis canae stantes percurrere aristas.Adiciunt animos iuveni clamorque favorqueverbaque dicentum: “Nunc, nunc incumbere tempus!Hippomene, propera! nunc viribus utere totis!pelle moram, vinces!” Dubium, Megareius herosgaudeat, an virgo magis his Schoeneia dictis.O quotiens, cum iam posset transire, morata estspectatosque diu vultus invita reliquit!Aridus e lasso veniebat anhelitus ore,metaque erat longe. Tum denique de tribus unumfetibus arboreis proles Neptunia misit.Obstipuit virgo, nitidique cupidine pomideclinat cursus aurumque volubile tollit.Praeterit Hippomenes! Resonant spectacula plausu.Illa moram celeri cessataque tempora cursucorrigit atque iterum iuvenem post terga relinquit.Et rursus pomi iactu remorata secundiconsequitur transitque virum. Pars ultima cursusrestabat; “nunc” inquit “ades, dea muneris auctor!”inque latus campi, quo tardius illa rediret,iecit ab obliquo nitidum iuvenaliter aurum.An peteret, virgo visa est dubitare: coegitollere et adieci sublato pondera maloimpediique oneris pariter gravitate moraque.Neve meus sermo cursu sit tardior ipso,praeterita est virgo: duxit sua praemia victor.Dignane, cui grates ageret, cui turis honorem