utque domum rediit, “gaude mea” dixit “alumna:vicimus.” Infelix non toto pectore sentitlaetitiam virgo, praesagaque pectora maerent;sed tamen et gaudet: tanta est discordia mentis.Tempus erat, quo cuncta silent, interque trionesflexerat obliquo plaustrum temone Bootes:ad facinus venit illa suum. Fugit aurea caeloluna, tegunt nigrae latitantia sidera nubes:nox caret igne suo. Primus tegis, Icare, vultusErigoneque pio sacrata parentis amore.Ter pedis offensi signo est revocata, ter omenfunereus bubo letali carmine fecit:it tamen, et tenebrae minuunt noxque atra pudorem;nutricisque manum laeva tenet, altera motucaecum iter explorat. Thalami iam limina tangit,iamque fores aperit, iam ducitur intus: at illipoplite succiduo genua intremuere, fugitqueet color et sanguis, animusque relinquit euntem.Quoque suo propior sceleri est, magis horret, et ausipaenitet, et vellet non cognita posse reverti.Cunctantem longaeva manu deducit et altoadmotam lecto cum traderet “accipe,” dixit“ista tua est, Cinyra” devotaque corpora iunxit.Accipit obsceno genitor sua viscera lectovirgineosque metus levat hortaturque timentem.Forsitan aetatis quoque nomine “filia” dixit,dixit et illa “pater,” sceleri ne nomina desint.Plena patris thalamis excedit et impia dirosemina fert utero conceptaque crimina portat.Postera nox facinus geminat. Nec finis in illa est:cum tandem Cinyras, avidus cognoscere amantempost tot concubitus, inlato lumine viditet scelus et natam, verbisque dolore retentispendenti nitidum vagina deripit ensem.Myrrha fugit, tenebrisque et caecae munere noctisintercepta neci est: latosque vagata per agrospalmiferos Arabas Panchaeaque rura reliquit;perque novem erravit redeuntis cornua lunae,cum tandem terra requievit fessa Sabaea;vixque uteri portabat onus. Tum nescia voti