exsangues flebant animae: nec Tantalus undamcaptavit refugam, stupuitque Ixionis orbis,nec carpsere iecur volucres, urnisque vacaruntBelides, inque tuo sedisti, Sisyphe, saxo.Tunc primum lacrimis victarum carmine fama estEumenidum maduisse genas. Nec regia coniunxsustinet oranti nec qui regit ima negare,Eurydicenque vocant. Umbras erat illa recentesinter et incessit passu de vulnere tardo.Hanc simul et legem Rhodopeius accipit Orpheus,ne flectat retro sua lumina, donec Avernasexierit valles: aut inrita dona futura.Carpitur acclivis per muta silentia trames,arduus, obscurus, caligine densus opaca.Nec procul afuerunt telluris margine summae:hic, ne deficeret, metuens avidusque videndiflexit amans oculos; et protinus illa relapsa est,bracchiaque intendens prendique et prendere certansnil nisi cedentes infelix arripit auras.Iamque iterum moriens non est de coniuge quicquamquesta suo: quid enim nisi se quereretur amatam?Supremumque “vale,” quod iam vix auribus illeacciperet, dixit revolutaque rursus eodem est.Non aliter stupuit gemina nece coniugis Orpheus,quam tria qui timidus, medio portante catenas,colla canis vidit, quem non pavor ante reliquit,quam natura prior, saxo per corpus oborto;quique in se crimen traxit voluitque videriOlenos esse nocens, tuque, o confisa figurae,infelix Lethaea, tuae, iunctissima quondampectora, nunc lapides, quos umida sustinet Ide.Orantem frustraque iterum transire volentemportitor arcuerat. Septem tamen ille diebussqualidus in ripa Cereris sine munere sedit:cura dolorque animi lacrimaeque alimenta fuere.Esse deos Erebi crudeles questus, in altamse recipit Rhodopen pulsumque aquilonibus Haemum.Tertius aequoreis inclusum piscibus annumfinierat Titan, omnemque refugerat Orpheusfemineam venerem, seu quod male cesserat illi,