Excipit hos volucrisque suae Saturnia penniscollocat et gemmis caudam stellantibus inplet.Protinus exarsit nec tempora distulit iraehorriferamque oculis animoque obiecit Erinynpaelicis Argolicae stimulosque in pectore caecoscondidit et profugam per totum terruit orbem.Ultimus inmenso restabas, Nile, labori.Quem simul ac tetigit, positis in margine ripaeprocubuit genibus resupinoque ardua collo,quos potuit solos, tollens ad sidera vultuset gemitu et lacrimis et luctisono mugitucum Iove visa queri finemque orare malorum.Coniugis ille suae conplexus colla lacertis,finiat ut poenas tandem, rogat “in” que “futurumpone metus” inquit; “numquam tibi causa dolorishaec erit:” et Stygias iubet hoc audire paludes.Ut lenita dea est, vultus capit illa prioresfitque quod ante fuit: fugiunt e corpore saetae,cornua decrescunt, fit luminis artior orbis,contrahitur rictus, redeunt umerique manusque,ungulaque in quinos dilapsa absumitur ungues:de bove nil superest formae nisi candor in illa.Officioque pedum nymphe contenta duorumerigitur metuitque loqui, ne more iuvencaemugiat, et timide verba intermissa retemptat.Nunc dea linigera colitur celeberrima turba,nunc Epaphus magni genitus de semine tandemcreditur esse Iovis, perque urbes iuncta parentitempla tenet. Fuit huic animis aequalis et annisSole satus Phaethon. Quem quondam magna loquentemnec sibi cedentem Phoeboque parente superbumnon tulit Inachides, “matri” que ait “omnia demenscredis et es tumidus genitoris imagine falsi.”Erubuit Phaethon iramque pudore repressitet tulit ad Clymenen Epaphi convicia matrem;“quo” que “magis doleas genetrix,” ait “ille ego liber,ille ferox tacui. Pudet haec opprobria nobiset dici potuisse et non potuisse refelli.At tu, si modo sum caelesti stirpe creatus,ede notam tanti generis meque adsere caelo.”