Hunc deus arquitenens, et numquam talibus armisante nisi in dammis capreisque fugacibus usus,mille gravem telis exhausta paene pharetraperdidit effuso per vulnera nigra veneno.Neve operis famam posset delere vetustas,instituit sacros celebri certamine ludos,Pythia perdomitae serpentis nomine dictos.Hic iuvenum quicumque manu pedibusve rotavevicerat, aesculeae capiebat frondis honorem:nondum laurus erat, longoque decentia crinetempora cingebat de qualibet arbore Phoebus.Primus amor Phoebi Daphne Peneia, quem nonfors ignara dedit, sed saeva Cupidinis ira.Delius hunc, nuper victa serpente superbus,viderat adducto flectentem cornua nervo“quid” que “tibi, lascive puer, cum fortibus armis?”dixerat, “ista decent umeros gestamina nostros,qui dare certa ferae, dare vulnera possumus hosti,qui modo pestifero tot iugera ventre prementemstravimus innumeris tumidum Pythona sagittis.Tu face nescio quos esto contentus amoresinritare tua, nec laudes adsere nostras.”Filius huic Veneris “figat tuus omnia, Phoebe,te meus arcus:” ait “quantoque animalia ceduntcuncta deo tanto minor est tua gloria nostra.”Dixit et eliso percussis aere pennisinpiger umbrosa Parnasi constitit arceeque sagittifera prompsit duo tela pharetradiversorum operum: fugat hoc, facit illud amorem.Quod facit, auratum est et cuspide fulget acuta;quod fugat, obtusum est et habet sub harundine plumbum.Hoc deus in nympha Peneide fixit, at illolaesit Apollineas traiecta per ossa medullas.Protinus alter amat, fugit altera nomen amantissilvarum tenebris captivarumque ferarumexuviis gaudens innuptaeque aemula Phoebes.Vitta coercebat positos sine lege capillos.Multi illam petiere, illa aversata petentesinpatiens expersque viri nemora avia lustrat,nec quid Hymen, quid Amor, quid sint conubia curat.