Fert male cognatae iacturam mortis in unoEt queritur facti sanguinis esse parum.Abstrahor a patriis pedibus, raptamque capillis —Haec meruit pietas praemia! — carcer habet.Scilicet ex illo Iunonia permanet ira,Cum bos ex homine est, ex bove facta dea.At satis est poenae teneram mugisse puellamNec, modo formosam, posse placere Iovi.Adstitit in ripa liquidi nova vacca parentis,Cornuaque in patriis non sua vidit aquis,Conatoque queri mugitus edidit oreTerritaque est forma, territa voce sua.Quid furis, infelix? quid te miraris in umbra?Quid numeras factos ad nova membra pedes?Illa Iovis magni paelex metuenda sororiFronde levas nimiam caespitibusque famem,Fonte bibis spectasque tuam stupefacta figuramEt, te ne feriant, quae geris, arma, times,Quaeque modo, ut posses etiam Iove digna videri,Dives eras, nuda nuda recumbis humo.Per mare, per terras cognataque flumina curris;Dat mare, dant amnes, dat tibi terra viam.Quae tibi causa fugae? quid tu freta longa pererras?Non poteris vultus effugere ipsa tuos.Inachi, quo properas? eadem sequerisque fugisque;Tu tibi dux comiti, tu comes ipsa duci.Per septem Nilus portus emissus in aequorExuit insana paelicis ora bove.Ultima quid refero, quorum mihi cana senectusAuctor? dant anni, quod querar, ecce, mei.Bella pater patruusque gerunt; regnoque domoquePellimur; eiectos ultimus orbis habet.De fratrum populo pars exiguissima restat.Quique dati leto, quaeque dedere, fleo;Nam mihi quot fratres, totidem periere sorores.Accipiat lacrimas utraque turba meas!En, ego, quod vivis, poenae crucianda reservor;Quid fiet sonti, cum rea laudis agarEt consanguineae quondam centensima turbaeInfelix uno fratre manente cadam?