Inruit et nostrum vulgat clamore pudorem,Et vix a misero continet ore manus.Ipsa nihil praeter lacrimas pudibunda profudi;Torpuerat gelido lingua retenta metu.Iamque dari parvum canibusque avibusque nepotemIusserat, in solis destituique locis.Vagitus dedit ille miser — sensisse putares —Quaque suum poterat voce rogabat avum.Quid mihi tunc animi credis, germane, fuisse —Nam potes ex animo colligere ipse tuo —Cum mea me coram silvas inimicus in altasViscera montanis ferret edenda lupis?Exierat thalamo; tunc demum pectora plangiContigit inque meas unguibus ire genas.Interea patrius vultu maerente satellesVenit et indignos edidit ore sonos:'Aeolus hunc ensem mittit tibi' — tradidit ensem —'Et iubet ex merito scire, quid iste velit.'Scimus, et utemur violento fortiter ense;Pectoribus condam dona paterna meis.His mea muneribus, genitor, conubia donas?Hac tua dote, pater, filia dives erit?Tolle procul, decepte, faces, Hymenaee, maritasEt fuge turbato tecta nefanda pede!Ferte faces in me quas fertis, Erinyes atrae,Et meus ex isto luceat igne rogus!Nubite felices Parca meliore sorores,Amissae memores sed tamen este mei!Quid puer admisit tam paucis editus horis?Quo laesit facto vix bene natus avum?Si potuit meruisse necem, meruisse putetur —A, miser admisso plectitur ille meo!Nate, dolor matris, rabidarum praeda ferarum,Ei mihi! natali dilacerate tuo;Nate, parum fausti miserabile pignus amoris —Haec tibi prima dies, haec tibi summa fuit.Non mihi te licuit lacrimis perfundere iustis,In tua non tonsas ferre sepulcra comas;Non super incubui, non oscula frigida carpsi.Diripiunt avidae viscera nostra ferae.