Me pater Icarius viduo discedere lectoCogit et immensas increpat usque moras.Increpet usque licet — tua sum, tua dicar oportet;Penelope coniunx semper Ulixis ero.Ille tamen pietate mea precibusque pudicisFrangitur et vires temperat ipse suas.Dulichii Samiique et quos tulit alta Zacynthos,Turba ruunt in me luxuriosa proci,Inque tua regnant nullis prohibentibus aula;Viscera nostra, tuae dilacerantur opes.Quid tibi Pisandrum Polybumque Medontaque dirumEurymachique avidas Antinoique manusAtque alios referam, quos omnis turpiter absensIpse tuo partis sanguine rebus alis?Irus egens pecorisque Melanthius actor edendiUltimus accedunt in tua damna pudor.Tres sumus inbelles numero, sine viribus uxorLaertesque senex Telemachusque puer.Ille per insidias paene est mihi nuper ademptus,Dum parat invitis omnibus ire Pylon.Di, precor, hoc iubeant, ut euntibus ordine fatisIlle meos oculos conprimat, ille tuos!Hac faciunt custosque boum longaevaque nutrix,Tertius inmundae cura fidelis harae;Sed neque Laertes, ut qui sit inutilis armis,Hostibus in mediis regna tenere potest —Telemacho veniet, vivat modo, fortior aetas;Nunc erat auxiliis illa tuenda patris —Nec mihi sunt vires inimicos pellere tectis.Tu citius venias, portus et ara tuis!Est tibi sitque, precor, natus, qui mollibus annisIn patrias artes erudiendus erat.Respice Laerten; ut tu sua lumina condas,Extremum fati sustinet ille diem.Certe ego, quae fueram te discedente puella,Protinus ut venias, facta videbor anus.