Ecce parens verus patriae, dignissimus aris,Roma, tuis; per quem numquam iurare pudebit,Et quem, si steteris umquam cervice soluta,Tunc olim factura deum. Iam spissior ignis,Et plaga, quam nullam superi mortalibus ultraA medio fecere die, calcatur, et undaRarior: inventus mediis fons unus arenisLargus aquae, sed quem serpentum turba tenebatVix capiente loco. Stabant in margine siccaeAspides, in mediis sitiebant Dipsades undi.Ductor, ut adspexit perituros fonte relicto,Adloquitur: Vana specie conterrite leti,Ne dubita, miles, tutos haurire liquores:Noxia serpentum est admito sanguine pestis:Morsu virus habent, et fatum dente minantur:Pocula morte carent. Dixit, dubiumque venenumHausit: et in tota Libyae fons unus arenaIlle fuit, de quo primus sibi posceret undam.Cur Libycus tantis exundet pestibus aerFertilis in mortes, aut quid secreta nocentiMiscuerit natura solo, non cura laborqueNoster scire valet: nisi quod vulgata per orbemFabula pro vera decepit saecula caussa.Finibus extremis Libyes, ubi fervida tellusAccipit Oceanum demisso sole calentem,Squalebant late Phorcynidos arva Medusae,Non nemorum protecta coma, non mollia sulco,Sed dominas vultu conspectis aspera saxis,Hoc primum natura nocens in corpore saevasEduxit pestes: illis e faucibus anguesStridula fuderunt vibratis sibila linguis,Femineae qui more comae per terga soluti,Ipsa flagellabant gaudentis colla Medusae.Surgunt adverse subrectae fronte colubrae,Vipereumque fluit depexo crine venenum.Hoc habet infelix, cunctis impune, Medusa,Quod spectare licet Nam rictus oraque monstriQuis timuit? quem, qui recto se lumine vidit,Passa Medusa mori est. Rapuit dubitantia fata,Praevenitque metus: anima periere retenta