An bellum civile perit. Tua pectora sacraVoce reple: durae semper virtutis amator,Quaere quid est virtus, et posce exemplar honesti.Ille, deo plenus, tacita quem mente gerebat,Effudit dignas adytis e pectore voces:Quid quaeri, Labiene, iubes? an liber in armisOccubuisse velim potius, quam regna videre?An sit vita nihil, et longa? an differat aetas?An noceat vis ulla bono? Fortunaque perdatOpposita virtute minas? laudandaque velleSit satis, et numquam successu crescat honestum?Scimus, et haec nobis non altius inseret Ammon.Haeremus cuncti superis, temploque tacente,Nil agimus nisi sponte dei: nec vocibus ullisNumen eget: dixitque semel nascentibus auctorQuidquid scire licet: steriles nec legit arenas,Ut caneret paucis, mersitque hoc pulvere verum:Estque dei sedes, ubi terra, et pontus, et aer,Et coelum, et virtus. Superos quid quaerimus ultra?Iuppiter est, quodcumque vides, quodcumque moveris.Sortilegis egeant dubii, semperque futurisCasibus ancipites: me non oracula certum,Sed mors certa facit. Pavido fortique cadendum est:Hoc satis est dixisse Iovem. Sic ille profatur:Servataque fide templi, discedit ab aris,Non exploratum populis Ammona relinquens.Ipse manu sua pila gerens, praecedit anheliMilitis ora pedes: monstrat tolerare labores,Non iubet: et nulla vehitur cervice supinus,Carpentoque sedens. Somni parcissimus ipse est,Ultimus haustor aquae. Cum tandem fonte repertoIndiga conatur laticis potare iuventus,Stat, dum lixa bibat. Si veris magna paraturFama bonis, et si successu nuda remotoInspicitur virtus, quidquid laudamus in ulloMaiorum, Fortuna fuit. Quis Marte secundo,Quis tantum meruit populorum sanguine nomen?Hunc ego per Syrtes Libyaeque extrema triumphumDucere maluerim, quam ter Capitolia curruScandere Pompeii, quam frangere colla Iugurthae.