Deficiat; si quo fuerit discrimine notum,Dux an miles eam. Serpens, sitis, ardor, arenae,Dulcia virtuti: Gaudet patientia duris.Laetius est, quoties magno sibi constat, honestum.Sola potest Libye turbam praestare malorum,Ut deceat fugisse viros. Sic ille paventesIncendit virtute animos, et amore laborum,Irreducemque viam deserto limite carpit:Et, sacrum parvo nomen clausura sepulchroInvasit Libye securi fata Catonis.Tertia pars rerum Libye, si credere famaeCuncta velis: at si ventos coelumque sequaris,Pars erit Europae. Neque enim plus litora Nili,Quam Scythicus Tanais primis a Gadibus absunt,Unde Europa fugit Libyen, et litora flexuOceano fecere locum: sed maior in unamOrbis abit Asiam. Nam cum communiter istaeEffundant Zephyrum, Boreae latus illa sinistrumContingens, dextrumque Noti, descendit in ortus,Eurum sola tenens. Libycae quod fertile terrae est,Vergit in occasus: sed et haec non fontibus ullisSolvitur: Arctoos raris Aquilonibus imbresAccipit, et nostris reficit sua rura serenis.In nullas vitiatur opes; non aere neque auroExcoquitur, nullo glebarum crimine, pura,Et penitus terra est. Tantum Maurusia gentiRobora divitiae, quarum non noverat usum,Sed citri contenta comis vivebat, et umbris.In nemus ignotum nostrae venere secures,Extremoque epulas mensasque petivimus orbe.At quaecumque vagam Syrtim complectitur oraSub nimio porrecta die, vicina perustiAetheris, exurit messes, et pulvere BacchumEnecat, et nulls putris radice tenetur.Temperies vitalis abest, et nulla sub illaCura Iovis terra est: Natura deside torpetOrbis, et immotis annum non sentit arenis.Hoc tam segne solum raras tamen exserit herbas,Quas Nasamon gens dura legit, qui proxima pontoNudus rura tenet; quem mundi barbara damnis