Casta domus, luxuque carens, corruptaque numquamFortuna domini. Clarum et venerabile nomenGentibus, et multum nostrae quod proderat urbi.Olim vera fides, Sulla Marioque receptis,Libertatis obit: Pompeio rebus ademtoNunc et ficta perit. Non iam regnare pudebit:Nec color imperii, nec frons erit ulla senatus.O felix, cui summa dies fuit obvia victo,Et cui quaerendos Pharium scelus obtulit enses!Forsitan in soceri potuisset vivere regno.Scire mori, sors prima viris, sed proxima cogi.Et mihi, si fatis aliena in iura vemimus,Da talem, Fortuna, Iubam: non deprecor hostiServari, dum me servet cervice recisa.Vocibus his maior, quam si Romana sonarentRostra ducis laudes, generosam venit ad umbramMortis honos. Fremit interea discordia vulgiCastrorum, bellique piget post funera Magni,Cum Tarchondimotus linquendi signa CatonisSustulit. Hunc rapta fugientem classe secutusLitus in extremum, tali Cato voce notavit:O numquam pacate Cilix, iterumne rapinasVadis in aequoreas? Magnum Fortuna removit:Iam pelago pirata redis. Tunc respicit omnesIn coetu motuque viros: quorum unus, apertaMente fugae, tali compellat voce regentem:Nos, Cato, da veniam, Pompeii duxit in armaNon belli civilis amor, partesque favoreFecimus. Ille iacet, quem paci praetulit orbis,Caussaque nostra perit: patrios permitte penates,Desertamque domum, dulcesque revisere natos.Nam quis erit finis, si nec Pharsalia, pugnas,Nec Pompeius erit? Perierunt tempora vitae,Mars eat in tutum: iustas sibi nostra senectusProspiciat flammas. Bellum civile sepulchraVix ducibus praestare potest. Non barbara victosRegna manent: non Armenium mihi saeva minatur,Aut Scythicum Fortuna iugum: sub iura togatiCivis eo. Quisquis Magno vivente secundus,Hic mihi primus erit: sacris praestabitur umbris