Vela dedit Coris; avidusque urgente procellaIliacas pensare moras, Asiamque potentemPraevehitur, pelagoque Rhodon spumante reliquit.Septima nox, Zephyro numquam laxante rudentes,Ostendit Phariis Aegyptia litora flammis.Sed prius orta dies nocturnam lampada texit,Quam tutas intraret aquas. Ibi plena tumultuLitora, et incerto turbatas murmure vocesAccipit: ac, dubiis veritus se credere regnis,Abstinuit tellure rates. Sed dira satellesRegis dona ferens, medium provectus in aequor,Colla gerit Magni, Phario velamine tecta,Ac prius infanda commendat crimina voce:Terrarum domitor, Romanae maxime gentis,Et, quod adhuc nescis, genero secure perempto;Rex tibi Pellaeus terrae pelagique laboresDonat et , Emathiis quod solum defuit armis,Exhibet: absenti bellum civile peractum est.Thessalicas Magnus quarens reparare ruinas,Ense iacet nostro: tanto te pignore, Caesar,Emimus: hoc tecum percussum est sanguine foedus.Accipe regna Phari, nullo quaesita cruore:Accipe Niliaci ius gurgitis: accipe, quidquidPro Magni cervice dares; dignumque clientemCastris crede tuis, cui tantum fata licereIn generum voluere tuum. Nec vile putarisHoc meritum, nobis facili quod caede peractum est.Hospes avitus erat: depulso sceptra parentiReddiderat. Quid plura feram? tu nomina tantoInvenies operi, vel famam consule mundi.Si scelus est, plus te nobis debere fateris,Quod scelus hoc non ipse facis. Sic fatus, opertumDetexit tenuitque caput. Iam languida morteEffigies habitum noti mutaverat oris.Non primo Caesar damnavit munera vis,Avertitque oculos: vultus, dum crederet, haesit.Utque fidem vidit sceleris, tutumque putavitIam bonus esse socer; lacrimas non sponte cadentesEffudit, gemitusque expressit pectore laeto,Non aliter manifesta putans abscondere mentis