Sola sequi. Deformis, adhuc vivente marito,Summus et augeri vetitus dolor. Ultima debetEsse fides, lugere virum. Tu nulla tulistiBello damna meo. Vivit post proelia Magnus,Sed Fortuna perit: quod defles, illud amastiVocibus his correpta viri, vix aegra levavitMembra solo, tales gemitu rumpente querelas:O utinam in thalamos invisi Caesaris issemInfelix coniux , et nulli laeta marito!Bis nocui mundo: me pronuba ducit ErinnysCrassorumque umbrae; devotaque manibus illisAssyrios in castra tuli civilia casus,Praecipitesque dedi populos, cunctosque fugaviA caussa meliore deos. O maxime coniux,O thalamis indigne meis, hoc iuris habebatIn tantum Fortuna caput! Cur impia nupsi,Si miserum factura fui? Nunc accipe poenas,Sed quas sponte luam. Quo sit tibi mollius aequor,Certa fides regum, totusque paratior orbis,Sparge mari comitem. Mallem felicibus armisDependisse caput: nunc clades denique lustra,Magne, tuas. Ubicumque iaces, civilibus armisNostros ulta toros, ades huc atque exige poenas,Iulia crudelis, placataque pellice caesa,Magno parce tuo. Sic fata, iterumque refusaConiugis in gremium, cunctorum lumina solvitIn lacrimas. Duri flectuntur pectora Magni,Siccaque Thessalia confundit lumina Lesbos.Tunc Mitylenaeum pleno iam litore vulgusAdfatur Magnum: Si maxima gloria nobisSemper erit, tanti pignus servasse mariti,Tu quoque devotos sacro tibi foedere muros,Oramus, sociosque lares dignare vel unaNocte tua: fac, Magne, locum, quem cuncta revisantSaecula, quem veniens hospes Romanus adoret.Nulla tibi subeunda magis sunt moenia victo.Omnia victoris possunt sperare favorem:Haec iam crimen habet. Quid, quod iacet insula ponto,Caesar eget ratibus? Procerum pars magna coibit,Certa loci. Noto reparandum est litore bellum