Si tibi iactatu pelagi, si funere nulloTristior iste rogus; manes animamque potentemOfficiis averte meis: iniuria fatiHoc fas esse iubet; ne ponti belua quidquam,Ne fera, ne volucres, ne saevi Caesaris iraAudeat: exiguam, quantum potes, accipe flammam,Romana succense manu. Fortuna recursusSi det in Hesperiam, non hac in sede quiescentTam sacri cineres, sed te Cornelia, Magne,Accipiet, nostraque manu transfundet in urnam.Interea parvo signemus litora saxo,Ut nota sit busti; si quis placare peremptumForte volet, plenos et reddere mortis honores;Inveniat trunci cineres, et norit arenas,Ad quas, Magne, tuum referat caput. Haec ubi fatus,Excitat invalidas admoto fomite flammas.Carpitur, et lentum Magnus destillat in ignem,Tabe fovens bustum. Sed iam percusserat astraAurorae praemissa dies: ille, ordine ruptoFuneris, adtonitus latebras in litore quaerit.Quam metuis, demens, isto pro crimine poenam,Quo te fama loquax omnes accepit in annosCondita laudabit Magni socer impius ossa:I modo securus veniae, fassusque sepulchrumPosce caput. Cogit pietas imponere finemOfficio. Semiusta rapit resolutaque nondumOssa satis, nervis et inustis plena medullisAequorea restinguit aqua, congestaque in unumParva clausit humo. Tunc, ne levis aura retectosAuferret cineres, saxo compressit arenam:Nautaque ne bustum religato fune moveret,Inscripsit sacrum semiusto stipite nomen:HIC SITUS EST MAGNUS. Placet hoc, Fortuna, sepulchrumDicere Pompeii, quo condi maluit illum,Quam terra caruisse socer? Temeraria dextra,Cur obicis Magno tumulum, manesque vagantesIncludis? Situs est, qua terra extrema refusoPendet in Oceano. Romanum nomen et omneImperium Magno est tumuli modus. Obrue saxa,Crimine plena deum. Si tota est Herculis Oete,