Lucis moesta parum per densas Cynthia nubesPraebebat; cano sed discolor aequore truncusConspicitur. Tenet ille ducem complexibus arctis,Eripiente mari: nunc victus pondere tantoExspectat fluctus, pelagoque iuvante cadaverImpellit. Postquam sicco iam litore sedit,Incubuit Magno, lacrimasque effudit in omneVulnus, et ad superos obscuraque sidera fatur:Non pretiosa petit cumulato ture sepulchraPompeius, Fortuna, tuus; non pinguis ad astraUt ferat e membris Eoos fumus odores,Ut Romana suum gestent pia colla parentem,Praeferat ut veteres feralis pompa triumphos,Ut resonent cantu tristi fora, totus ut ignemProiectis moerens exercitus ambiat armis.Da vilem Magno plebeii funeris arcam,Quae lacerum corpus siccos effundat in ignes.Robora non desint misero, nec sordidus ustor.Sit satis, o superi, quod non Cornelia fusoCrine iacet, subicique facem complexa maritumImperat, extremo sed abest a munere bustiInfelix coniux, nec adhuc a litore longe est.Sic fatus, parvos iuvenis procul adspicit ignes,Corpus, vile suis, nullo custode cremantes.Inde rapit flammas, semiustaque robora membrisSubducens, Quaecumque es, sit, neglecta, nec ulliCara tuo, sed Pompeio felicior umbra,Quod iam compositum violat manus hospita bustum,Da veniam; si quid sensus post fata relictum est,Cedis et ipsa rogo, paterisque haec damna sepulchri,Teque pudet sparsis Pompeii manibus, uri.Sic fatur, plenusque sinus ardente favillaPervolat ad truncum; qui fluctu paene relatusLitore pendebat. Summas dimovit arenas,Et collecta procul lacerae fragmenta carinaeExigua trepidus posuit scrobe. Nobile corpusRobora nulla premunt, nulla strue membra recumbunt:Admotus Magnum, non subditus, accipit ignis.Ile sedens iuxta flammas: O maxime, dixit,Ductor, et Hesperii maiestas nominis una,