Parcere te populis, quod bello haec dextra vacasset,Thessaliaque procul tam noxia tela fugasses?Disponis gladios, ne quo non fiat in orbe,Heu, facinus civile tibi. Victoribus ipsisDedecus, et numquam superum caritura pudoreFabula; Romanus regi sic paruit ensis,Pellaeusque puer gladio tibi colla recidit,Magne, tuo. Qua posteritas in saecula mittetSeptimium fama? scelus hoc quo nomine dicent,Qui Bruti dixere nefas? Iam venerat horaeTerminus extremae, Phariamque ablatus in alnumPerdiderat iam iura sui. Tunc stringere ferrumRegia monstra parant. Ut vidit cominus enses,Involvit vultus, atque, indignatus apertumFortunae praestare caput, tunc lumina pressit,Continuitque animam, ne quas effundere vocesPosset, et aeternam fletu corrumpere tamam.At postquam mucrone latus funestus AchillasPerfodit, nullo gemitu consensit ad ictum,Despexitque nefas, servatque immobile corpus,Seque probat moriens, atque haec in pectore volvit:Saecula Romanos numquam tacitura laboresAttendunt, aevumque sequens speculatur ab omniOrbe ratem, Phariamque fidem. Nunc consule famae.Fata tibi longae fluxerunt prospera vitae:Ignorant populi, si non in morte probaris,An scieris adversa pati. Ne cede pudori,Auctoremque dole fati. Quacumque feriris,Crede manum soceri. Spargant lacerentque licebit,Sum tamen, o superi, felix, nullique potestasHoc auferre deo. Mutantur prospera vitae:Non fit morte miser. Videt hanc Cornelia caedem,Pompeiusque meus. Tanto patientius, oro,Claude, dolor, gemitus: natus coniuxque, peremptumSi mirantur, amant. Talis custodia MagnoMentis erat: ius hoc animi morientis habebat.At non tam patiens Cornelia cernere saevumQuam perferre nefas, miserandis aethera completVocibus: o coniunx, ego te scelerata peremi:Letiferae tibi caussa morae fuit avia Lesbos,