Magnus, et auxilio remorum infanda petebatLitora: quem contra non longa vecta biremiAdpulerat scelerata manus: Magnoque patereFingens regna Phari, celsae de puppe carinaeIn parvam iubet ire ratem, litusque malignumIncusat, bimaremque vadis frangentibus aestum,Qui vetet externas terris advertere classes.Quodnisi fatorum leges intentaque iussuOrdinis aeterni miserae vicinia mortisDamnatum leto traherent ad litora Magnum,Non ulli comitum sceleris praesagia deerant:Quippe, fides si pura foret, si regia MagnoSceptrorum auctori vera pietate pateret,Venturum tota Pharium cum classe tyrannum.Sed cedit fatis, classemque relinquere iussusObsequitur, letumque iuvat praeferre timori.Ibat in hostilem praeceps Cornelia puppim,Hoc magis impatiens egresso deesse marito,Quod metuit clades. Remane, temeraria coniunx,Et tu, nate, precor, longeque e litore casusExspectate meos: et in hac cervice tyrannmExplorate fidem, dixit. Sed dura vetantiTendebat geminas amens Cornelia palmas:Quo sine me, crudelis, abis? Iterumne relinquor,Thessalicis submota malis? Numquam omine laetoDistrahimur miseri. Poteras non flectere puppim,Cum fugeres, alio, latebrisque relinquere Lesbi,Omnibus a terris si nos arcere parabas.An tantum in fluctus placeo comes? Haec ubi frustraEffudit, prima pendet tamen anxia puppe:Attonitoque metu nec quoquam avertere visus,Nec Magnum spectare potest. Stetit anxia classisAd ducis eventum, metuens non arma nefasque,Sed ne submissis precibus Pompeius adoretSceptra sua donata manu. Transire parantemRomanus Pharia miles de puppe salutatSeptimius: qui (pro superum pudor!) arma satellesRegia gestabat posito deformia pilo:Immanis, violentus, atrox, nullaque ferarumMitior in caedes. Quis non, Fortuna, putasset