Quid mundi gladios a sanguine Caesaris arces?Vibrant tela manus: vix signa morantia quisquamExspectat: propera, ne te tua classica linquant.Scire senatus avet, miles te, Magne, sequatur,An comes. Ingemuit rector, sensitque deorumEsse dolos, et fata suae contraria menti.Si placet hoc, inquit, cunctis, si milite Magno,Non duce, tempus eget, nil ultra fata morabor.Involvat populos una Fortuna ruina,Sitque hominum magnae lux ista novissima parti.Testor, Roma, tamen: Magnum, quo cuncta perirent,Accepisse diem. Potuit tibi vulnere nulloStare labor belli: potuit sine caede subactum,Captivumque ducem violatae tradere paci.Quis furor, o caeci, scelerum? Civilia bellaGesturi metuunt, ne non cum sanguine vincant?Abstulimus terras, exclusimus aequore toto,Ad praematuras segetum ieiuna rapinasAgmina compulimus, votumque effecimus hosti,Ut mallet sterni gladiis, mortesque suorumPermiscere meis. Belli pars magna peracta estHis, quibus effectum est, ne pugnam tiro paveret:Si modo virtutis stimulis iraeque caloreSigna petunt. Multos in summa pericula misitVenturi timor ipse mali. Fortissimus ille est,Qui, promptus metuenda pati, si cominus instent,Et differre potest. Placet haec tam prospera rerumTradere Fortunae? gladio permittere mundiDiscrimen? Pugnare ducem quam vincere, malunt.Res mihi Romanas dederas, Fortuna, regendas:Accipe maiores, et caeco in Marte tuere.Pompeii nec crimen erit nec gloria bellum.Vincis apud superos votis me, Caesar, iniquis:Pugnatur. Quantum scelerum, quantumque malorumIn populos lux ista feret! quot regna iacebunt!Sanguine Romano quam turbidus ibit Enipeus!Prima velim caput hoc funesti lancea belli,Si sine momento rerum partisque ruinaCasurum est, feriat: neque enim victoria MagnoLaetior. Aut populis invisum, hac clade peracta,