Ducebant. Nusquam Magni Fortuna sine illoSuccubuit: victus toties a Caesare, salvaLibertate perit. Tunc mille in vulnera laetusLabitur, ac venia gaudet caruisse secunda.Viderat in crasso volventem sanguine membraCaesar, et increpitans; Iam Magni deseris arma,Successor Domiti; sine te iam bella geruntur.Dixerat: ast illi suffecit pectora pulsansSpiritus in vocem, morientiaque ora resolvit:Non te funesta scelerum mercede potitum,Sed dubium fati, Caesar, generoque minoremAdspicens, Stygias Magno duce liber ad umbrasEt securus eo: te saevo Marte subactum,Pompeioque graves poenas nobisque daturum,Cum morior, sperare licet. Non plura locutumVita fugit, densaeque oculos pressere tenebrae.Impendisse pudet lacrimas in funere mundiMortibus innumeris, ac singula fata sequentemQuaerere, letiferum per cuius viscera vulnusExierit; quis fusa solo vitalia calcet;Ore quis adverso demisso faucibus enseExpulerit moriens animam; quis corruat ictu,Quis steterit, dum membra cadunt: quis pectore telaTransmittat, vel quos campis adfixerit hasta:Quis cruor emissis perruperit aera venis,Inque hostis cadat arma sui: quis pectora fratrisCaedat, et, ut notum possit spoliare cadaver,Abscisum longe mittat caput: ora parentisQuis laceret, nimiaque probet spectantibus ira,Quem iugulat, non esse patrem. Mors nulla querelaDigna sua est, nullosque hominum lugere vacamus.Non istas habuit pugnae Pharsalia partes,Quas aliae clades: illic per fata virorum,Per populos hic Roma perit: quae militia illic,Mors hic gentis erat: sanguis ibi fluxit Achaeus,Ponticus, Assyrius: cunctos haerere cruoresRomanus campisque vetat consistere torrens.Maius ab hac acie, quam quod sua saecula ferrent,Vulnus habent populi: plus est quam vita salusque,Quod perit: in totum mundi prosternimur aevum: