Segnior Oceano, quam lex aeterna vocabat,Luctificus Titan numquam magis aethera contraEgit equos, currumque, polo rapiente, retorsit:Defectusque pati voluit, raptaeque laboresLucis: et adtraxit nubes, non pabula flammis,Sed ne Thessalico purus luceret in orbe.At nox, felicis Magno pars ultima vitae,Sollicitos vana decepit imagine somnosNam Pompeiani visus sibi sede theatriInnumeram effigiem Romanae cernere plebis,Adtollique suum laetis ad sidera nomenVocibus, et plausu cuneos certare sonantes.Qualis erat populi facies clamorque faventis,Olim cum iuvenis primique aetate triumphiPost domitas gentes, quas torrens ambit Iberus,Et quaecumque fugax Sertorius impulit arma,Vespere pacato, pura venerabilis aequeQuam currus ornante toga, plaudente senatu,Sedit adhuc Romanus eques. Seu fine bonorumAnxia venturis ad tempora laeta refugit,Sive per ambages solitas contraria visisVaticinata quies, magni tulit omina planctus.Seu vetito patrias ultra tibi cernere sedes,Sic Romam Fortuna dedit. Ne rumpite somnos,Castrorum vigiles; nullas tuba verberet auraCrastina dira quies, et imagine moesta diurnaUndique funestas acies feret, undique bellum.Unde pares somnos populi, noctemque beatam?O felix, si te vel sic tua Roma videret.Donassent utinam superi patriaeque tibiqueUnum, Magne, diem, quo fati certus uterqueExtremum tanti fructum caperetis amoris.Tu velut Ausonia vadis moriturus in urbe;Illa, rati semper de te sibi conscia voti,Hoc scelus haud umquam fatis haerere putavit,Sic se dilecti tumulum quoque perdere Magni.Te mixto flesset luctu iuvenisque senexque,Iniussusque puer: lacerasset, crine soluto,Pectora femineum, ceu Bruti funere, vulgus.Nunc quoque, tela licet paveant victoris iniqui,