Ora adstricta sonant. Vox illi linguaque tantumResponsura datur. Dic, inquit Thessala, magna,Quod iubeo, mercede mihi: nam vera locutumImmunem toto mundi praestabimus aevoArtibus Haemoniis: tali tua membra sepulcro,Talibus exuram Stygio cum carmine silvis,Ut nullos cantata magos exaudiat umbra.Sit tanti, vixisse iterum: nec verba, nec herbaeAudebunt longae somnum tibi solvere Lethes,A me morte data. Tripodas vatesque deorumSors obscura decet; certus discedat, ab umbrisQuisquis vera petit duraeque oracula mortisFortis adit. Ne parce, precor. Da nomina rebus,Da loca, da vocem, qua mecum fata loquantur.Addidit et carmen, quo, quidquid consulit, umbramScire dedit. Moestum, fletu manante, cadaver,Tristia non equidem Parcarum stamina, dixit,Respexi, tacitae revocatus ab aggere ripae:Quod tamen e cunctis mihi noscere contigit umbris,Effera Romanos agitat discordia manes,Impiaque infernam ruperunt arma quietem.Elysias alii sedes, ac Tartara moestaDiversi liquere duces: quid fata pararent,Hi fecere palam. Tristis felicibus umbrisVultus erat. Vidi Decios, natumque patremque,Lustrales bellis animas, flentemque Camillum,Et Curios; Sullam de te, Fortuna, querentem.Deplorat Libycis perituram Scipio terrisInfaustam sobolem. Maior, Carthaginis hostis,Non servituri moeret Cato fata nepotis.Solum te Consul depulsis prime tyrannisBrute pias inter gaudentem vidimus umbras.Abruptis Catilina minax fractisque catenisExsulat, Mariique truces, nudique Cethegi.Vidi ego laetantes, popularia nomina, Drusos;Legibus immodicos, ausosque ingentia Gracchos.Aeternis chalybum nodis, et carcere DitisConstrictae plausere manus, camposque piorumPoscit turba nocens. Regni possessor inertiaPallentes aperit sedes, abruptaque saxa