Exanimes artus invisaque claustra timentemCarceris antiqui. Pavet ire in pectus apertumVisceraque, et ruptas letali volnere fibras.Ah miser, extremum cui mortis munus iniqueEripitur, non posse mori. Miratur ErichthoHas fatis licuisse moras, irataque mortiVerberat immotum vivo serpente cadaver:Perque cavas terrae, quas egit carmine, rimasManibus illatrat, regnique silentia rupit:Tisiphone, vocisque meae secura Megaera,Non agitis saevis Erebi per inane flagellisInfelicem animam? Iam vos ego nomine veroEliciam, Stygiasque canes in luce supernaDestituam: per busta sequar, per funera custos;Expellam tumulis, abigam vos omnibus urnis.Teque deis, ad quos alio procedure vultuFicta soles, Hecate, pallenti tabida formaOstendam, faciemque Erebi mutare vetabo.Eloquar, immenso terrae sub pondere quae teContineant, Ennaea, dapes, qua foedere moestumRegem noctis ames, quae te contagia passamNoluerit revocare parens. Tibi, pessime mundiArbiter, immittam ruptis Titana cavernis,Et subito feriere die. Paretis? an illeCompellandus erit, quo numquam terra vocatoNon concussa tremit, qui Gorgona cernit apertam,Verberibusque suis trepidam castigat Erinnyn,Indespecta tenet vobis qui Tartara; cuiusVos estis, superi; Stygias qui peierat undas?Protinus adstrictus caluit cruor, atraque fovitVulnera, et in venas extremaque membra cucurrit.Percussae gelido trepidant sub pectore fibrae:Et nova desuetis subrepens vita medullisMiscetur morti. Tunc omnis palpitat artus:Tenduntur nervi: nec se tellure cadaverPaulatim per membra levat, terraque repulsum est,Erectumque simul. Distento lumina rictuNudantur. Nondum facies viventis in illo,Iam morientis erat. Remanent pallorque rigorque;Et stupet illatus mundo. Sed murmure nullo