Pontus, et in scopulos totas erexerat undas.Occurrit gelidus Boreas, pelagusque retundit:Et dubium pendet, vento cui pareat, aequor.Sed Scythici vicit rabies Aquilonis, et undasTorsit, et abstrusas penitus vada fecit arenas.Nec perfert pontum Boreas ad saxa, suumqueIn fluctus Cori frangit mare: motaque possuntAequora subductis etiam concurrere ventis.Non Euri cessasse minas, non imbribus atrumAeolii iacuisse Notum sub carcere saxiCrediderim: cunctos solita de parte ruentesDefendisse suas violento turbine terras;Sic pelagus mansisse loco. Non parva procellisAequora rapta ferunt: Aegeas transit in undasTyrrhenum: sonat Ionio vagus Hadria ponto.Ah quoties frustra pulsatos aequore montesObruit illa dies! quam celsa cacumina pessumTellus victa dedit! Non illo litore surguntTam validi fluctus, alioque ex orbe volutiA magno venere mari, mundumque coercensMonstriferos agit unda sinus. Sic rector OlympiCuspide fraterna lassatum in saecula fulmenAdiuvit, regnoque accessit terra secundo,Cum mare convolvit gentes, cum litora TethysNoluit ulla pati, coelo contenta teneri.Nunc quoque tanta maris moles crevisset in astra,Ni superum rector pressisset nubibus undas.Non coeli nox illa fuit: latet obsitus aerInfernae pallore domus, nimbisque gravatusDeprimitur, fluctusque in nubibus accipit imbrem.Lux etiam metuenda perit, nec fulgura curruntClara, sed obscurum nimbosus dissilit aer.Tunc superum convexa fremunt, atque arduus axisInsonuit, motaque poli compage laborantExtimuit natura chaos: rupisse videnturConcordes elementa moras, rursusque redireNox manes mixtura deis. Spes una salutis,Quod tanta mundi nondum periere ruina.Quantum Leucadio placidus de vertice pontusDespicitum; tantum nautae videre trementes