Hic fuge, si belli finis placet, ense relicto.Detegit imbelles animos nil fortiter ausaSeditio, tantumque fugam meditata iuventus,Ac ducis invicti rebus lassata secundis.Vadite, meque meis ad bella relinquite fatis:Invenient haec arma manus, vobisque repulsisTot reddet Fortuna viros, quot tela vacabunt.Anne fugam Magni tanta cum classe sequunturHesperiae gentes, nobis victoria turbamNon dabit, impulsi tantum quae praemia belliAuferat et, vestri rapta mercede laboris,Lauriferos nullo comitetur vulnere currus?Vos despecta, senes, exhaustaque sanguine turbaCernetis nostros iam plebs Romana triumphos.Caesaris an cursus vestrae sentire putatisDamnum posse fugae? veluti, si cuncta minenturFlumina, quos miscent pelago, subducere fontes,Non magis ablatis umquam descenderet aequor,Quam nunc crescit, aquis. An vos momenta putatisUlla dedisse mihi? Numquam sic cura deorumSe premit, ut vestrae morti vestraeque salutiFata vacent. Procerum motus haec cuncta sequuntur.Humanum paucis vivit genus. Orbis IberiHorror et Arctoi nostro sub nomine miles,Pompeio certe fugeres duce. Fortis in armisCaesareis Labienus erat: nunc, transfuga vilis,Cum duce praelato terras atque aequora lustrat.Nec melior mihi vestra fides, si bella nec hosteNec duce me geritis. Quisquis mea signa relinquit,Nec Pompeianis tradit sua partibus arma,Hic numquam vult esse meus. Sunt ista profectoCurae castra deis, qui me committere tantisNon nisi mutato voluerunt milite bellis.Heu, quantum Fortuna humeris iam pondera fessisAmolitur onus! sperantes omnia dextrasExarmare datur, quibus hic non sufficit orbis.Iam certe mihi bella geram: discedite castris,Tradite nostra viris ignavi signa Quirites.At paucos, quibus haec rabies auctoribus arsit,Non Caesar, sed poena tenet. Procumbite terra,