Desinis ipsa loqui. Tandem conterrita virgoConfugit ad tripodas, vastisque abducta cavernisHaesit, et insueto concepit pectore numen,Quod non exhaustae per tot iam saecula rupisSpiritus ingessit vati: tandemque potitusPectore Cirrhaeo, non umquam plenior artusPhoebados irrupit Paean: mentemque prioremExpulit, atque hominem toto sibi cedere iussitPectore. Bacchatur demens aliena per antrumColla ferens, vittasque dei Phoebeaque sertaErectis discussa comis, per inania templiAncipiti cervice rotat, spargitque vagantiObstantes tripodas, magnoque exaestuat igne,Iratum te, Phoebe, ferens. Nec verbere soloUteris et stimulis, flammasque in viscera mergis:Accipit et fraenos: nec tantum prodere vati,Quantum scire, licet. Venit aetas omnis in unamCongeriem: miserumque premunt tot saecula pectus.Tanta patet rerum series, atque omne futurumNititur in lucem: vocemque petentia fataLuctantur: non prima dies, non ultima mundi,Non modus Oceani, numerus non deerat arenae.Talis in Euboico vates Cumana recessu,Indignata suum multis servire furoremGentibus, ex tanta fatorum strage superbaExcerpsit Romana manu. Sic plena laboratPhemonoe Phoebo, dum te, consultor opertiCastalia tellure dei, vix invenit, Appi,Inter fata diu quaerens tam magna latentem.Spumea tunc primum rabies vesana per oraEffluit, et gemitus, et anhelo clara meatuMurmura: tunc moestus vastis ululatus in antris,Extremaeque sonant, domita iam virgine, voces:Effugis ingentes, tanti discriminis expers,Bellorum, o Romane, minas: solusque quietemEuboici vasta lateris convalle tenebis.Caetera suppressit, faucesque obstruxit Apollo.Custodes tripodes fatorum, arcanaque mundi,Tuque potens veri Paean, nullumque futuriA superis celate diem, suprema ruentis