Immotos tripodas vastaeque silentia rupisAppius Hesperii scrutator ad ultima fatiSollicitat. Iussus sedes laxare verendasAntistes, pavidamque deis immittere vatem,Castalios circum latices nemorumque recessusPhemonoen errore vagam curisque vacantemCorripuit, cogitque fores irrumpere templi.Limine terrifico metuens consistere Phoebas,Absterrere ducem noscendi ardore futuraCassa fraude parat. Quid spes, ait, improba veriTe, Romane, trahit? Muto Parnasus hiatuConticuit, pressitque deum: seu spiritus istasDestitit fauces, mundique in devia versumDuxit iter: seu, barbarica cum lampade PythonArsit, in immensas oneres abiere cavernas,Et Phoebi tenuere viam: seu sponte deorumCirrha silet, fatique sat est arcana futuriCarmine longaevae vobis commissa Sibyllae:Seu Paean, solitus templis arcere nocentes,Ora quibus solvat, nostro non invenit aevo.Virginei patuere doli, fecitque negatisNuminibus metus ipse fidem. Tum torta prioresStringit vitta comas, crinesque in terga solutosCandida Phocaica complectitur infula lauro.Haerentem dubiamque premens in templa sacerdosImpulit. Illa, pavens adyti penetrale remotiFatidicum, prima templorum in parte resistit,Atque, deum simulans, sub pectore ficta quietoVerba refert, nullo confusae murmure vocisInstinctam sacro mentem testata furore,Haud aeque laesura ducem, cui falsa canebat,Quam tripodas, Phoebique fidem. Non rupta trementiVerba sono, nec vox antri complere capacisSufficiens spatium, nulloque horrore comarumExcussae laurus, immotaque culmina templi,Securumque nemus, veritam se credere PhoeboProdiderant. Sentit tripodas cessare, furensqueAppius: Et nobis meritas dabis, impia, poenas,Et superis, quos fingis, ait, nisi mergeris antris,Deque orbis trepidi tanto consulta tumultu