Nobilium mentes iuvenum: cum sidera coeliAnte ducis voces oculis humentibus omnesAdspicerent, flexoque Ursae temone paverent,Iidem, cum fortes animos praecepta subissent,Optavere diem. Nec segnis mergere pontoTunc erat astra polus: nam sol Ledaea tenebatSidera, vicino cum lux altissima Cancro est:Nox tum Thessalicas urgebat parva sagittas.Detegit orta dies stantes in rupibus Istros,Pugnacesque mari Graia cum classe Liburnos.Tentavere prius suspenso vincere belloFoederibus, fieret captis si dulcior ipsaMortis vita mora. Stabat devota inventus,Damnata iam luce ferox, securaque pugnaePromisso sibi fine manu: nullique tumultusExcussere viris mentes ad summa paratas:Innumerasque simul pauci terraque mariqueSustinuere manus: tanta est fiducia mortis.Utque satis bello visum est fluxisse cruoris,Versus ab hoste furor. Primus dux ipse carinaeVulteius, iugulo poscens iam fata retecto,Ecquis, ait, iuvenum est, cuius sit dextra cruoreDigna meo, certaque fide per vulnera nostraTestetur se velle mori? Nec plura locutoViscera non unus iamdudum transigit ensis.Collaudat cunctos: sed eum, cui vulnera primaDebebat, grato moriens interficit ictu.Concurrent alii, totamque in partibus unisBellorum fecere nefas. Sic semine CadmiEmicuit Dircaea cohors, ceciditque suorumVulneribus, dirum Thebanis fratribus omen:Phasidos et campis insomni dente creatiTerrigenae, missa magicis e cantibus ira,Cognato tantos complerunt sanguine sulcos:Ipsaque, inexpertis quod primum fecerat herbis,Expavit Medea nefas. Sic mutua pactiFata cadunt iuvenes: nimiumque in morte virorumMors virtutis habet: pariter sternuntque caduntqueVulnere letali: nec quemquam dextra fefellit,Cum feriat moriente manu. Nec vulnus adactis