Spartanos Cretasque ligat: nec creditur ulliSilva cani, nisi qui presso vestigia rostroColligit, et praeda nescit latrare reperta,Contentus tremulo monstrasse cubilia loro.Nec mora: complentur moles, avideque petitisInsula deseritur ratibus, quo tempore primasImpedit ad noctem iam lux extrema tenebras.At Pompeianus fraudes innectere pontoAntiqua parat arte Cilix, passusque vacareSumma freti, medio suspendit vincula ponto,Et laxas fluitare sinit religatque catenasRupis ab Illyricae scopulis. Nec prima, nec illa,Quae sequitur, tardata ratis: sed tertia molesHaesit, et ad cautes adducto fune secuta est.Impendent cava saxa mari, ruituraque semperStat (mirum) moles, et silvis aequor inumbrat.Huc fractas Aquilone rates submersaque pontusCorpora saepe tulit, caecisque abscondit in antris:Restituit raptus tectum mare: quumque cavernaeEvomuere fretum, contorti verticis undaeTauromenitanam vincunt fervore Charybdin.Hic Opiterginis moles onerata colonisConstitit: hanc omni puppes statione solutaeCircumeunt: alii rupes ac litora complent.Vulteius tacitas sensit sub gurgite fraudes;(Dux erat ille ratis,) frustra qui vincula ferroRumpere conatus, poscit spe proelia nulla,Incertus qua terga daret, qua pectora bello.Hoc tamen in casu, quantum deprensa valebat,Effecit virtus: inter tot millia captaeCircumfusa rati et plenam vix inde cohortemPugna fuit; non longa quidem: nam condidit atraNox lucem dubiam, pacemque habuere tenebrae.Tunc sic adtonitam venturaque fata paventemRexit magnanima Vulteius voce cohortem:Libera non ultra, parva quam nocte, iuventus,Consulite extremis angusto tempore rebus.Vita brevis nulli super est, qui tempus in illaQuaerendae sibi mortis habet: nec gloria letiInferior, iuvenes, admoto occurrere fato.