Silvaque Dodones, et fluctibus aptior alnus,Et non plebeios luctus testata cupressus,Tum primum posuere comas, et fronde carentesAdmisere diem: propulsaque robore densoSustinuit se silva cadens. Gemuere videntesGallorum populi: muris sed clausa iuventusExsultat. Quis enim laesos impune putaretEsse deos? Servat multos fortuna nocentes:Et tantum miseris irasci numina possunt.Utque satis caesi nemoris, quaesita per agrosPlaustra ferunt: curvoque soli cessantis aratroAgricolae raptis annum flevere iuvencis.Dux tamen, impatiens haesuri ad moenia Martis,Versus ad Hispanas acies extremaque mundi,Iussit bella geri. Stellatis axibus aggerErigitur, geminasque aequantes moenia turresAccipit: hae nullo fixerunt robore terram,Sed per iter longum caussa repsere latenti.Cum tantum nutaret onus, telluris inanesConcussisse sinus quaerentem erumpere ventumCredidit, et muros mirata est stare iuventus.Illinc tela cadunt excelsas urbis in arces.Sed maior Graio Romana in corpora ferroVis inerat. Neque enim solis excussa lacertisLancea, sed tenso ballistae turbine rapta,Haud unum contenta latus transire, quiescit:Sed pandens perque arma viam, perque ossa, relictaMorte, fugit: superest telo post vulnera cursus.At saxum quoties ingenti verberis actuExcutitur, qualis rupes, quam vertice montisAbscidit impulsu ventorum adiuta vetustas,Frangit cuncta ruens: nec tantum corpora pressaExanimat: totos cum sanguine dissipat artus.Ut tamen hostiles densa testudine murosTecta subit virtus, armisque innexa prioresArma ferunt, galeamque extentus protegit umbo,Quae prius ex longo nocuerunt missa recessu,Iam post terga cadunt: nec Graiis flectere iactum,Aut facilis labor est longinqua ad tela paratiTormenti mutare modum: sed pondere solo