Propulit ut classem velis cedentibus AusterIncumbens, mediumque rates movere profundum,Omnis in Ionios spectabat navita fluctus:Solus ab Hesperia non flexit lumina terraMagnus, dum patrios portus, dum litora numquamAd visus reditura suos, tectumque cacumenNubibus, et dubios cernit vanescere montes.Inde soporifero cesserunt languida somnoMembra ducis. Diri tum plena horroris imagoVisa caput moestum per hiantes Iulia terrasTollere, et accenso furialis stare sepulcro.Sedibus Elysiis campoque expulsa piorumAd Stygias, inquit, tenebras manesque nocentes,Post bellum civile trahor. Vidi ipsa tenentesEumenidas, quaterent quas vestris lampadas armis.Praeparat innumeras puppes Acherontis adustiPortitor: in multas laxantur Tartara poenas.Vix operi cunctae dextra properante sororesSufficiunt: lassant rumpentes stamina Parcas.Coniuge me laetos duxisti, Magne, triumphos:Fortuna est mutata toris: semperque potentesDetrahere in cladem fato damnata maritos,En nupsit tepido pellex Cornelia busto.Haereat illa tuis per bella, per aequora signis,Dum non securos liceat mihi rumpere somnos,Et nullum vestro vacuum sit tempus amori,Sed teneat Caesarque dies, et Iulia noctes.Me non Lethaeae, coniux, oblivia ripaeImmemorem fecere tui, regesque silentumPermisere sequi. Veniam, te bella gerente,In medias acies. Numquam tibi, Magne, per umbrasPerque meos manes generum non esse licebit.Abscidis frustra ferro tua pignora. BellumTe faciet civile meum. Sic fata, refugitUmbra per amplexus trepidi dilapsa mariti.Ille, dei quamvis cladem manesque minentur,Maior in arma ruit, certa cum mente malorum.Et, quid, ait, vani terremur imagine visus?Aut nihil est sensus animis a morte relictum,Aut mors ipsa nihil. Titan iam pronus in undas