Dum donare Pharon, dum non sibi vincere mavult.Quem, formae confisa suae, Cleopatra sine ullisTristis adit lacrimis, simulatum comta dolorem,Qua decuit, veluti laceros dispersa capillos,Et sic orsa loqui: Si qua est, o maxime Caesar,Nobilitas, Pharii proles clarissima Lagi,Exsul in aeternum, sceptris depulsa paternis,Si tua restituat veteri me dextera fato,Complector regina pedes. Tu gentibus aequumSidus ades nostris. Non urbes prima teneboFemina Niliacas: nullo discrimine sexusReginam scit ferre Pharos. Lege summa peremptiVerba patris, qui iura mihi communia regniEt thalamos cum fratre dedit. Puer ille sororem,Sit modo liber, amat: sed habet sub iure PothiniAdfectus ensesque suos. Nil ipsa paterniIuris inire peto: culpa tantoque pudoreSolve domum: remove funesta satellitis arma,Et regem regnare iube. Quantosne tumoresMente gerit famulus, Magni cervice revulsa!Iam tibi (sed procul hoc avertant fata) minatur.Sat fuit indignum, Caesar, mundoque tibique,Pompeiam facinus meritumque fuisse Pothini.Nequidquam duras tentasset Caesaris aures:Vultus adest precibus, faciesque incesta perorat.Exigit infandam, corrupto iudice, noctem.Pax ubi parta duci donisque ingentibus emta est,Excepere epulae tantarum gaudia rerum:Explicuitque suos magno Cleopatra tumultuNondum translatos Romana in saecula luxus.Ipse locus templi, quod vix corruptior aetasExstruat, instar erat: laqueataque tecta ferebantDivitias, crassumque trabes absconderat aurum.Nec summis crustata domus sectisque nitebatMarmoribus: stabatque sibi non segnis AchatesPurpureusque lapis; totaque effusus in aulaCalcabatur Onyx. Hebenus Meroetica vastosNon operit postes, sed stat pro robore vili,Auxilium, non forma, domus. Ebur atria vestit,Et subfixa manu foribus testudinis Indae