In se magna ruunt: laetis hunc numina rebusCrescendi posuere modum. Nec gentibus ullisCommodat in populum, terrae pelagique potentem,Invidiam Fortuna suam. Tu caussa malorum,Facta tribus dominis communis, Roma, nec umquamIn turbam missi feralia foedera regni.O male concordes nimiaque cupidine caeci,Quid miscere iuvat vires, orbemque tenereIn medio? Dum terra fretum, terramque levabitAer, et longi volvent Titana labores,Noxque diem coelo totidem per signa sequetur,Nulla fides regni sociis, omnisque potestasImpatiens consortis erit. Nec gentibus ullisCredite, nec longe fatorum exempla petantur.Fraterno primi maduerunt sanguine muri.Nec pretium tanti tellus pontusque furorisTunc erat: exiguum dominos commisit asylum.Temporis augusti mansit concordia discors;Paxque fuit non sponte ducum. Nam sola futuriCrassus erat belli medius mora. Qualiter, undasQui secat et geminum gracilis mare separat Isthmos,Nec patitur conferre fretum; si terra recedat,Ionium Aegaeo franget mare: sic, ubi, saevaArma ducum dirimens, miserando funere CrassusAssyrias Latio maculavit sanguine Carras,Parthica Romanos solverunt damna furores.Plus illa vobis acie, quam creditis, actum est,Arsacidae: bellum victis civile dedistis.Dividitur ferro regnum: populique potentis,Quae mare, quae terras, quae totum continet orbem,Non cepit fortuna duos. Nam pignora iunctiSanguinis, et diro ferales omine tedasAbstulit ad manes, Parcarum, Iulia, saevaIntercepta manu. Quodsi tibi fata dedissentMaiores in luce moras, tu sola furentesInde virum poteras atque hinc retinere parentem,Armatasque manus excusso iungere ferro,Ut generos mediae soceris iunxere Sabinae.Morte tua discussa fides, bellumque moverePermissum ducibus. Stimulos dedit aemula virtus.