Hunc inter Rhenum populos Alpesque iacentes,Finibus Arctois patriaque a sede revulsos,Pone sequi, iussamque feris a gentibus urbem,Romano spectante, rapi. Sic quisque pavendoDat vires famae: nulloque auctore malorum,Quae finxere timent. Nec solum vulgus inaniPerculsum terrore pavet: sed curia et ipsiSedibus exsiluere Patres, invisaque belliConsulibus fugiens mandat decreta senatus.Tunc quae tuta petant, et quae metuenda relinquant,Incerti, quo quemque fugae tulit impetus, urgentPraecipitem populum serieque haerentia longaAgmina prorumpunt. Credas, aut tecta nefandasCorripuisse faces, aut iam, quatiente ruina,Nutantes pendere domos: sic turba per urbemPraecipiti lymphata gradu, velut unica rebusSpes foret adflictis, patrios excedere muros,Inconsulta ruit. Qualis, cum turbidus AusterRepulit a Libycis immensum Syrtibus aequor,Fractaque veliferi sonuerunt pondera mali,Desilit in fluctus, deserta puppe, magisterNavitaque, et, nondum sparsa compage carinae,Naufragium sibi quisque facit: sic, urbe relicta,In bellum fugitur. Nullum iam languidus aevoEvaluit revocare parens, coniunxve maritumFletibus, aut patrii, dubiae dum vota salutisConciperent, tenuere Lares: nec limine quisquamHaesit et extremo tunc forsitan urbis amataePlenus abit visu: ruit irrevocabile vulgus.O faciles dare summa deos, eademque tueriDifficiles! Urbem, populis victisque frequentemGentibus, et generis, coeat si turba, capacemHumani, facilem venturo Caesare praedamIgnavae liquere manus. Cum pressus ab hosteClauditur externis miles Romanus in oris,Effugit exiguo nocturne pericula vallo,Et subitus rapti munimine cespitis aggerPraebet securos intra tentoria somnos:Tu tantum audito bellorum nomine, Roma,Desereris; nox una tuis non credita muris.