Tu, nova ne veteres obscurent facta triumphos,Et victis cedat piratica laurea Gallis,Magne, times: te iam series ususque laborumErigit, impatiensque loci fortuna secundi.Nec quemquam iam ferre potest Caesarve priorem,Pompeiusve parem. Quis iustius induit arma,Scire nefas: magno se iudice quisque tuetur:Victrix caussa deis placuit, sed victa CatoniNec coiere pares: alter, vergentibus annisIn senium, longoque togae tranquillior usu,Dedidicit iam pace ducem; famaeque petitor,Multa dare in vulgus; totus popularibus aurisImpelli, plausuque sui gaudere theatri:Nec reparare novas vires, multumque prioriCredere fortunae. Stat magni nominis umbra:Qualis frugifero quercus sublimis in agro,Exuvias veteres populi sacrataque gestansDona ducum, nec iam validis radicibus haerens,Pondere fixa suo est; nudosque per aera ramosEffundens, trunco, non frondibus, efficit umbram;Et quamvis primo nutet casura sub Euro,Tot circum silvae firmo se robore tollant,Sola tamen colitur. Sed non in Caesare tantumNomen erat, nec fama ducis: sed nescia virtusStare loco: solusque pudor, non vincere bello.Acer et indomitus; quo spes, quoque ira vocasset,Ferre manum, et numquam temerando parcere ferro:Successus urgere suos, instare favoriNuminis: impellens, quidquid sibi, summa petenti,Obstaret, gaudensque viam fecisse ruina.Qualiter expressum ventis per nubila fulmenAetheris impulsi sonitu mundique fragoreEmicuit, rupitque diem, populosque paventesTerruit, obliqua praestringens lumina flamma.In sua templa furit: nullaque exire vetanteMateria, magnamque cadens, magnamque revertensDat stragem late, sparsosque recolligit ignes.Hae ducibus caussae suberant: sed publica belliSemina, quae populos semper mersere potentes.Namque ut opes mundo nimias fortuna subacto