magna sonaturum, des nominis huius honorem.idcirco quidam comoedia necne poemaesset, quaesivere, quod acer spiritus ac visnec verbis nec rebus inest, nisi quod pede certodiffert sermoni, sermo merus. ‘at pater ardenssaevit, quod meretrice nepos insanus amicafilius uxorem grandi cum dote recuset,ebrius et, magnum quod dedecus, ambulet antenoctem cum facibus.’ numquid Pomponius istisaudiret leviora, pater si viveret? ergonon satis est puris versum perscribere verbis,quem si dissolvas, quivis stomachetur eodemquo personatus pacto pater. his, ego quae nunc,olim quae scripsit Lucilius, eripias sitempora certa modosque, et quod prius ordine verbum estposterius facias praeponens ultima primis,non, ut si solvas ‘postquam discordia taetrabelli ferratos postis portasque refregit’,invenias etiam disiecti membra poetae.hactenus haec: alias, iustum sit necne poema.nunc illud tantum quaeram, meritone tibi sitsuspectum genus hoc scribendi. Sulcius acerambulat et Caprius, rauci male cumque libellis,magnus uterque timor latronibus; at bene siquiset vivat puris manibus, contemnat utrumque.ut sis tu similis Coeli Birrique latronum,non ego sim Capri neque Sulci: cur metuas me?nulla taberna meos habeat neque pila libellos,quis manus insudet volgi Hermogenisque Tigelli,nec recito cuiquam nisi amicis idque coactus,non ubivis coramve quibuslibet. in medio quiscripta foro recitent, sunt multi quique lavantes:suave locus voci resonat conclusus. inanishoc iuvat, haud illud quaerentis, num sine sensu,tempore num faciant alieno. ‘laedere gaudes’inquit ‘et hoc studio pravus facis.’ unde petitumhoc in me iacis? est auctor quis denique eorum,vixi cum quibus? absentem qui rodit, amicumqui non defendit alio culpante, solutosqui captat risus hominum famamque dicacis,