Hunc ego te, Euryale, aspicio? Tune illa senectaesera meae requies, potuisti linquere solam,crudelis? Nec te, sub tanta pericula missum,adfari extremum miserae data copia matri?Heu, terra ignota canibus data praeda Latinisalitibusque iaces, nec te, tua funera materproduxi pressive oculos aut volnera lavi,veste tegens, tibi quam noctes festina diesqueurgebam et tela curas solabar anilis.Quo sequar, aut quae nunc artus avolsaque membraet funus lacerum tellus habet? Hoc mihi de te,nate, refers? Hoc sum terraque marique secuta?Figite me, siqua est pietas, in me omnia telaconicite, o Rutuli, me primam absumite ferro:aut tu, magne pater divom, miserere tuoqueinvisum hoc detrude caput sub Tartara telo,quando aliter nequeo crudelem abrumpere vitam.Hoc fletu concussi animi, maestusque per omnisit gemitus: torpent infractae ad proelia vires.Illam incendentem luctus Idaeus et ActorIllionei monitu et multum lacrimantis Iulicorripiunt interque manus sub tecta reponunt.At tuba terribilem sonitum procul aere canoroincrepuit; sequitur clamor caelumque remugit.Adcelerant acta pariter testudine Volsciet fossas implere parant ac vellere vallum.Quaerunt pars aditum et scalis ascendere muros,qua rara est acies interlucetque coronanon tam spissa viris. Telorum effundere contraomne genus Teucri ac duris detrudere contis,adsueti longo muros defendere bello.Saxa quoque infesto volvebant pondere, siquapossent tectam aciem perrumpere: cum tamen omnisferre iuvat subter densa testudine casus;nec iam sufficiunt. Nam qua globus imminet ingens,immanem Teucri molem volvuntque ruuntque,quae stravit Rutulos late armorumque resolvittegmina. Nec curant caeco contendere Marteamplius audaces Rutuli, sed pellere vallomissilibus certant.