Hac iter est. Tu, ne qua manus se attollere nobisa tergo possit, custodi et consule longe;haec ego vasta dabo et lato te limite ducam.Sic memorat vocemque premit; simul ense superbumRhamnetem adgreditur, qui forte tapetibus altisexstructus toto proflabat pectore somnum.Rex idem et regi Turno gratissimus augur,sed non augurio potuit depellere pestem.Tris iuxta famulos temere inter tela iacentisarmigerumque Remi premit aurigamque sub ipsisnanctus equis ferroque secat pendentia colla;tum caput ipsi aufert domino truncumque relinquitsanguine singultantem; atro tepefacta cruoreterra torique madent. Nec non Lamyrumque Lamumqueet iuvenem Serranum, illa qui plurima nocteluserat, insignis facie, multoque iacebatmembra deo victus: felix, si protinus illumaequasset nocti ludum in lucemque tulisset.Impastus ceu plena leo per ovilia turbans(suadet enim vesana fames) manditque trahitquemolle pecus mutumque metu, fremit ore cruento:nec minor Euryali caedes; incensus et ipseperfurit ac multam in medio sine nomine plebem,Fadumque Herbesumque subit Rhoetumque Abarimque,ignaros, Rhoetum vigilantem et cuncta videntem,sed magnum metuens se post cratera tegebat;pectore in adverso totum cui comminus ensemcondidit adsurgenti et multa morte recepit.Purpuream vomit ille animam et cum sanguine mixtavina refert moriens; hic furto fervidus instat.Iamque ad Messapi socios tendebat; ibi ignemdeficere extremum et religatos rite videbatcarpere gramen equos: breviter cum talia Nisus.sensit enim nimia caede atque cupidine ferri:Absistamus, ait, nam lux inimica propinquat.Poenarum exhaustum satis est, via facta per hostis.Multa virum solido argento perfecta relinquuntarmaque craterasque simul pulchrosque tapetas.Euryalus phaleras Rhamnetis et aurea bulliscingula, Tiburti Remulo ditissimus olim