aeternum latrans exsanguis terreat umbras,casta licet patrui servet Proserpina limen.Troius Aeneas, pietate insignis et armis,ad genitorem imas Erebi descendit ad umbras.Si te nulla movet tantae pietatis imago,at ramum hunc (aperit ramum, qui veste latebat)adgnoscas. Tumida ex ira tum corda residunt.Nec plura his. Ille admirans venerabile donumfatalis virgae, longo post tempore visum,caeruleam advertit puppim, ripaeque propinquat.Inde alias animas, quae per iuga longa sedebant,deturbat, laxatque foros; simul accipit alveoingentem Aenean. Gemuit sub pondere cymbasutilis, et multam accepit rimosa paludem.Tandem trans fluvium incolumis vatemque virumqueinformi limo glaucaque exponit in ulva.Cerberus haec ingens latratu regna trifaucipersonat, adverso recubans immanis in antro.Cui vates, horrere videns iam colla colubris,melle soporatam et medicatis frugibus offamobicit. Ille fame rabida tria guttura pandenscorripit obiectam, atque immania terga resolvitfusus humi, totoque ingens extenditur antro.Occupat Aeneas aditum custode sepulto,evaditque celer ripam inremeabilis undae.Continuo auditae voces, vagitus et ingens,infantumque animae flentes in limine primo,quos dulcis vitae exsortes et ab ubere raptosabstulit atra dies et funere mersit acerbo;hos iuxta falso damnati crimine mortis.Nec vero hae sine sorte datae, sine iudice, sedes:quaesitor Minos urnam movet; ille silentumconciliumque vocat vitasque et crimina discit.Proxuma deinde tenent maesti loca, qui sibi letuminsontes peperere manu, lucemque perosiproiecere animas. Quam vellent aethere in altonunc et pauperiem et duros perferre labores!Fas obstat, tristisque palus inamabilis undaealligat, et noviens Styx interfusa coërcet.Nec procul hinc partem fusi monstrantur in omnem