rectorem navis compellat voce Menoeten:Quo tantum mihi dexter abis? Huc dirige gressum;litus ama, et laevas stringat sine palmula cautes;altum alii teneant. Dixit; sed caeca Menoetessaxa timens proram pelagi detorquet ad undas.Quo diversus abis? iterum Pete saxa, Menoete!cum clamore Gyas revocabat; et ecce Cloanthumrespicit instantem tergo, et propiora tenentem.Ille inter navemque Gyae scopulosque sonantesradit iter laevum interior, subitoque priorempraeterit, et metis tenet aequora tuta relictis.Tum vero exarsit iuveni dolor ossibus ingens,nec lacrimis caruere genae, segnemque Menoeten,oblitus decorisque sui sociumque salutis,in mare praecipitem puppi deturbat ab alta;ipse gubernaclo rector subit, ipse magister,hortaturque viros, clavumque ad litora torquet.At gravis, ut fundo vix tandem redditus imo est,iam senior madidaque fluens in veste Menoetessumma petit scopuli siccaque in rupe resedit.Ilium et labentem Teucri et risere natantem,et salsos rident revomentem pectore fluctus.Hic laeta extremis spes est accensa duobus,Sergesto Mnestheique, Gyan superare morantem.Sergestus capit ante locum scopuloque propinquat,nec tota tamen ille prior praeeunte carina;parte prior, partem rostro premit aemula Pristis.At media socios incedens nave per ipsoshortatur Mnestheus: Nunc, nunc insurgite remis,Hectorei socii, Troiae quos sorte supremadelegi comites; nunc illas promite vires,nunc animos, quibus in Gaetulis Syrtibus usi,Ionioque mari Maleaeque sequacibus undis.Non iam prima peto Mnestheus, neque vincere certo;quamquam O!—sed superent, quibus hoc, Neptune, dedisti;extremos pudeat rediisse; hoc vincite, cives,et prohibete nefas. Olli certamine summoprocumbunt; vastis tremit ictibus aerea puppis,subtrahiturque solum; tum creber anhelitus artusaridaque ora quatit, sudor fluit undique rivis.