spargere? Non socios, non ipsum absumere ferroAscanium, patriisque epulandum ponere mensis?—Verum anceps pugnae fuerat fortuna:—fuisset.Quem metui moritura? Faces in castra tulissem,implessemque foros flammis, natumque patremquecum genere extinxem, memet super ipsa dedissem.Sol, qui terrarum flammis opera omnia lustras,tuque harum interpres curarum et conscia Iuno,nocturnisque Hecate triviis ululata per urbes,et Dirae ultrices, et di morientis Elissae,accipite haec, meritumque malis advertite numen,et nostras audite preces. Si tangere portusinfandum caput ac terris adnare necesse est,et sic fata Iovis poscunt, hic terminus haeret:at bello audacis populi vexatus et armis,finibus extorris, complexu avulsus Iuli,auxilium imploret, videatque indigna suorumfunera; nec, cum se sub leges pacis iniquaetradiderit, regno aut optata luce fruatur,sed cadat ante diem, mediaque inhumatus harena.Haec precor, hanc vocem extremam cum sanguine fundo.Tum vos, o Tyrii, stirpem et genus omne futurumexercete odiis, cinerique haec mittite nostromunera. Nullus amor populis, nec foedera sunto.Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor,qui face Dardanios ferroque sequare colonos,nunc, olim, quocumque dabunt se tempore vires.Litora litoribus contraria, fluctibus undasimprecor, arma armis; pugnent ipsique nepotesque.Haec ait, et partis animum versabat in omnis,invisam quaerens quam primum abrumpere lucem.Tum breviter Barcen nutricem adfata Sychaei;namque suam patria antiqua cinis ater habebat:Annam cara mihi nutrix huc siste sororem;dic corpus properet fluviali spargere lympha,et pecudes secum et monstrata piacula ducat:sic veniat; tuque ipsa pia tege tempora vitta.Sacra Iovi Stygio, quae rite incepta paravi,perficere est animus, finemque imponere curis,Dardaniique rogum capitis permittere flammae.