Migrantis cernas, totaque ex urbe ruentis.Ac velut ingentem formicae farris acervumcum populant, hiemis memores, tectoque reponunt;it nigrum campis agmen, praedamque per herbasconvectant calle angusto; pars grandia truduntobnixae frumenta umeris; pars agmina coguntcastigantque moras; opere omnis semita fervet.Quis tibi tum, Dido, cernenti talia sensus?quosve dabas gemitus, cum litora fervere lateprospiceres arce ex summa, totumque videresmisceri ante oculos tantis clamoribus aequor?Improbe Amor, quid non mortalia pectora cogis?Ire iterum in lacrimas, iterum temptare precandocogitur, et supplex animos submittere amori,ne quid inexpertum frustra moritura relinquat.Anna, vides toto properari litore; circumundique convenere; vocat iam carbasus auras,puppibus et laeti nautae imposuere coronas.Hunc ego si potui tantum sperare dolorem,et perferre, soror, potero. Miserae hoc tamen unumexsequere, Anna, mihi. Solam nam perfidus illete colere, arcanos etiam tibi credere sensus;sola viri mollis aditus et tempora noras.I, soror, atque hostem supplex adfare superbum:non ego cum Danais Troianam exscindere gentemAulide iuravi, classemve ad Pergama misi,nec patris Anchisae cineres Manisve revelli,cur mea dicta neget duras demittere in auris.Quo ruit? Extremum hoc miserae det munus amanti:exspectet facilemque fugam ventosque ferentis.Non iam coniugium antiquum, quod prodidit, oro,nec pulchro ut Latio careat regnumque relinquat:tempus inane peto, requiem spatiumque furori,dum mea me victam doceat fortuna dolere.Extremam hanc oro veniam—miserere sororis—quam mihi cum dederit, cumulatam morte remittam.Talibus orabat, talisque miserrima fletusfertque refertque soror: sed nullis ille moveturfletibus, aut voces ullas tractabilis audit;fata obstant, placidasque viri deus obstruit auris.