odere, infensi Tyrii; te propter eundemexstinctus pudor, et, qua sola sidera adibam,fama prior. Cui me moribundam deseris, hospes?Hoc solum nomen quoniam de coniuge restat.Quid moror? An mea Pygmalion dum moenia fraterdestruat, aut captam ducat Gaetulus Iarbas?Saltem si qua mihi de te suscepta fuissetante fugam suboles, si quis mihi parvulus aulaluderet Aeneas, qui te tamen ore referret,non equidem omnino capta ac deserta viderer.Dixerat. Ille Iovis monitis immota tenebatlumina, et obnixus curam sub corde premebat.Tandem pauca refert: Ego te, quae plurima fandoenumerare vales, numquam, regina, negabopromeritam; nec me meminisse pigebit Elissae,dum memor ipse mei, dum spiritus hos regit artus.Pro re pauca loquar. Neque ego hanc abscondere furtosperavi—ne finge—fugam, nec coniugis umquampraetendi taedas, aut haec in foedera veni.Me si fata meis paterentur ducere vitamauspiciis et sponte mea componere curas,urbem Troianam primum dulcisque meorumreliquias colerem, Priami tecta alta manerent,et recidiva manu posuissem Pergama victis.Sed nunc Italiam magnam Gryneus Apollo,Italiam Lyciae iussere capessere sortes:hic amor, haec patria est. Si te Karthaginis arces,Phoenissam, Libycaeque aspectus detinet urbis,quae tandem, Ausonia Teucros considere terra,invidia est? Et nos fas extera quaerere regna.Me patris Anchisae, quotiens umentibus umbrisnox operit terras, quotiens astra ignea surgunt,admonet in somnis et turbida terret imago;me puer Ascanius capitisque iniuria cari,quem regno Hesperiae fraudo et fatalibus arvis.Nunc etiam interpres divom, Iove missus ab ipso—testor utrumque caput—celeris mandata per aurasdetulit; ipse deum manifesto in lumine vidiintrantem muros, vocemque his auribus hausi.Desine meque tuis incendere teque querelis: