Nam qualis quantusque cavo Polyphemus in antrolanigeras claudit pecudes atque ubera pressat,centum alii curva haec habitant ad litora volgoinfandi Cyclopes, et altis montibus errant.Tertia iam lunae se cornua lumine complent,cum vitam in silvis inter deserta ferarumlustra domosque traho, vastosque ab rupe Cyclopasprospicio, sonitumque pedum vocemque tremesco.Victum infelicem, bacas lapidosaque corna,dant rami et volsis pascunt radicibus herbae.Omnia conlustrans, hanc primum ad litora classemconspexi venientem. Huic me, quaecumque fuisset,addixi: satis est gentem effugisse nefandam.Vos animam hanc potius quocumque absumite leto.Vix ea fatus erat, summo cum monte videmusipsum inter pecudes vasta se mole moventempastorem Polyphemum et litora nota petentem,monstrum horrendum, informe, ingens, cui lumen ademptum.Trunca manu pinus regit et vestigia firmat;lanigerae comitantur oves—ea sola voluptassolamenque mali.Postquam altos tetigit fluctus et ad aequora venit,luminis effossi fluidum lavit inde cruorem,dentibus infrendens gemitu, graditurque per aequoriam medium, necdum fluctus latera ardua tinxit.Nos procul inde fugam trepidi celerare, receptosupplice sic merito, tacitique incidere funem;vertimus et proni certantibus aequora remis.Sensit, et ad sonitum vocis vestigia torsit;verum ubi nulla datur dextra adfectare potestas,nec potis Ionios fluctus aequare sequendo,clamorem immensum tollit, quo pontus et omnescontremuere undae, penitusque exterrita tellusItaliae, curvisque immugiit Aetna cavernis.At genus e silvis Cyclopum et montibus altisexcitum ruit ad portus et litora complent.Cernimus adstantis nequiquam lumine torvoAetnaeos fratres, caelo capita alta ferentis,concilium horrendum: quales cum vertice celsoaeriae quercus, aut coniferae cyparissi